ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت

   با درد صبر کن که دوا می​فرستمت

پ ن : همیشه باید صبر کنم . صبر همخونه‏ی همیشه‏گی منه .  

      آن یار سفر کرده ،

      که صد قافله دل همره او هست

      هر کجا هست،

      خدایا به سلامت دارش 

                                                            «حافظ»                      

ای با من و پنهان چو دل از دل سلامت می کنم

تو کعبه ای هر جا روم قصد مقامت می کنم

هر جا که هستی حاضری از دور در ما ناظری

پ ن : از صبح تا حالا این شعر از مولانا با صدای استاد شجریان افتاده رو زبونم ....

                                              من ملک بودم و فردوس برین جایم بود 

«خنک آن قمار باز که بباخت آنچه بودش

و نماند چیزی

الا هوس قمار دیگر»

                                                    ياد باد انکه سر کوی توام منزل بود        

                                                 ديده را روشنی از خاک درت حاصل بود

                                                 راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک     

                                                  بر زبان بود مرا انچه تو را در دل بود

                                                 در دلم بود که بی دوست نباشم هرگز            

                                                چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

                                       در دايره قسمت ما نقطه نقطه پرگاريم

                                    لطف انچه تو انديشی حکم انچه تو فرمايي  

                                       يا رب اين قافله را لطف ازل بدرقه باد

                                   که از او خصم به دام امد و معشوق به کام

                           يا رب

 اين نو گل خندان که سپردی به منش 

 می سپارم به تو از چشم حسود چمنش

گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور

دور باد افت دور فلک از جان و تنش.