تو كلاس زبان يه سوال باعث ميشه از حال و هواي درس بيام بيرون .
كلمات مدام تو ذهنم وول مي خوره ،گوشم رو تيز تر مي كنم به حرفهاي تيچر ، اين ترم، ترم آخر اينLeve هست و الان هم ساعت دوره ،تيچر داره Present continuo رو دوره مي كنه ،اما من تو را ، سعي مي كنم ذهنم را بيشتر متمركز به درس كنم ،به همين خاطر وقتي تيچر مي گه Make sentence with...اولين نفر دستم رو بلند مي كنم و شروع مي كنم به جمله ساختن و حرف زدن، اما اين ذهن امان ازم بريده .....
فكرم مياد سمت تو ، تمام اين سال ها و ماهها دوره ميشود .
خاطره ها و با هم بودن ها زياد نيست اما چه كسي غير از تو مي توانست رازهاي اين زندگي را به من هديه دهد .
متشكرم از اينكه صبور بودن را يادم دادي .
متشكرم از اينكه گذشت و ايثار را يادم دادي .
متشكرم از اينكه يادم دادي در عشق باید برگوار و بخشنده باشم .
باید عشق بورزم، بی هیچ چشم داشت.
متشكرم از اينكه يادم دادي در عشق نبايد مغرور بود .
متشكرم از اينكه با تو عاشق شدم ، با تو عاشقي را ياد گرفتم ،براي مني كه ذاتا آدم خشك و مغروري بودم ،بودن با تو غنيمتي بود كه زندگي را بشناسم .
انكار نمي كنم بعد از تواين روزگار و آدمهايي كه نيش حرفهايشان گاه بودن را حتي برايم دشوار مي كند، سخت گذشت و مي گذرد .
متشكرم از اينكه يادم دادي عشق و دوست داشتن ربطی به آنهمه قلبهای تزئینی وعروسکهای پفکی ندارد .
علي رضا شيرازي مي گه اما به ذهنم رسید که شاید باید عشق را در لبخند گرفتن یک هدیه ، یک قرار ساده ، خنده های پشت تلفن یا نگاهی معنادار جستجو کرد. عشق شاید دلتنگی های شبونه باشد، شاید یاد اون لبخند یا برق چشمهایی که انگار همیشه با تو اند یا دلتنگی جدایی به فاصله عبور از عرض خیابان باشد. عشق هرچه باشد خوب یا بد ، به وصال برسد یا نه ، ارزش تجربه شدن را دارد. راستی زندگی چه ارزشی دارد بدون تجربه آن گریه های دلتنگی یا لبخندی که دلت برایش پر بکشد؟
حالا ديگه همه چيز گذشته و تموم شده ، اولا نمي تونستم كنار بيام ،سخت بود ،اما باز هم ياد گرفتم چه طور با سختي هاي اين زندگي كنار بيام .
متشكرم بابت همه چيز.
