Talkativeeدختر يكي از دوستهاي بابا هست ،‌ نرم افزار شهيد بهشتي مي خونه ؛ اولين بار كه همديگر رو ديديم 5-4 سال پيش توي يه سفر تفريحي 2 روزه به تنگه واشي بود ،‌ همونجا بود كه خيلي با هم صميمي شديم و ايميل ها رد و بدل شد و تو اين مدت از طريق چت با هم ارتباط داشتيم و هر از چند گاهي سلام و عليكي......،

تا انتخابات و تويتر و فرندفيد و تويت هايي كه هر شب بعد از مناظره ها فرستاده مي شد و ارتباطي كه شكل جديدي به خودش مي گرفت .

امروز كه به مهموني يكي ديگه از دوستاي بابا دعوت داشتيم باز هم ایشون رو ديدم و با اينكه اين دومين بار بود كه هم ديگر رو مي ديديم ولي چه قدر حرف مشترك براي زدن داشتيم ،‌تو مهموني انقدر با هم نزديك بوديم و احساس صميمت مي كرديم كه انگار يه عمر بود با هم دوست بوديم و رفت و آمد داشتيم .

اونجا با هم راجع به خيلي از بچه هاي نت صحبت كرديم ، از وحيد آنلاين و جادي و آقاي اولد فشن بگير تا آرش كمانگير كه يكسر به خبرگزاري فارس گير مي ده ،‌كلي هم راجع به انتخابات و تويت هايي كه هر شب فرستاده مي شد و اون همه اضطراب و استرس بعد از مناظره احمدي نژاد با موسوي صحبت کردیم ؛ كلا شبهاي پر التهابي بود و البته توي نت جور ديگه ، اصولا همه بعد از مناظره ها پاي مانيتور و صفحه كيبرد بودن.

‌بعد ديديم چه قدر دوست مشترك داريم ، چه قدر آدم مشترك ناديده هست كه مي شناسيمشون و داريم راجع به اونها و عقايدشون و سبك نوشتنشون و حتي سبک زندگيشون با هم صحبت مي كنيم .

بعد صحبت رفت سر تنهايي و غمي كه تو وبلاگستان حاكم هست و البته خوب يه جواب براش داشتيم كه مگه خود ما چه قدر به دوستاي واقعيمون زنگ مي زنيم يا چه قدر مي بينيمشون، یا اونها چه قدر به یاد ما هستن ، ‌همه ما ها يه جور تنها هستيم و اين تنهايي روز به روز داره بيشتر مي شه و فضاي اينترنت باعث شده آدمها جور ديگه اي گرد هم جمع بشن و وبلاگ جايي هست كه پستوي خلوت ذهن ما رو به نمايش مي زاره .جايي كه هيچ وقت اگر آدمهاي واقعي زندگي نخونن ، نمي دونن توي واقعي چي هستي و كي هستي . . . . .

بعد به يه نتيجه با مزه و شايد هم طنز رسيديم كه ما ها كه تو كار نوشتن وب هستيم يا در هر ثانيه از شبانه روز مشغول توييت كردن ، موقع آشنايي با كسي يايد از كل آرشيو چندين ساله يه پيرينت بگيريم و بگيم لطفا اين رو هم بخون ،‌چون ۵۰ درصد ما تو اين نوشته ها خلاصه شده‏ايم . . . . .

با مزه هست ؟‌ نه ؟‌

صبح پنجشنبه از در دفتر كه وارد شدم ، اكثر همكار ها با صداي بلند گفتن :‌سادات خانوم عيدتون مبارك.

منم كه هيجان زده ! !

گفتم :‌چه عجب ! بلاخره اين ۲۳عدد كروموزوم ما رو هم به حساب آوردين و ما رو سيد حساب كردين ؛ واقعا واسه خودم هم خيلي جاي تعجب بود ، چون كه مامانم سيد هست و با اينكه همه ما از طرف مادر ۲۳ تا كروموزوم مي گيريم ، باز هم خيلي كم سيد به حساب مي آييم و گاهي اوقات هم كه اصلا به سید حساب نمي آييم.

انگار كه فقط كروموزم هاي پدر هست كه كل ساختار ژنتيكي يه آدم رو تشكيل مي ده و ژنوم مادر هيچ تاثيري روي آدم نداره ،‌يا اين كه مادر۲۳تا كروموزم ميده اما خوب اون قسمت سيديش به بچه منتقل نمي شه./

اينه كه اينجانب بسيار زياد خوشحال شدم .

حالا اومدم اينجا اينا رو گفتم كه هم عيد غدیر رو تبريك گفته باشم و هم بگم ، بلاخره بعد از ۹ ماه بلاخره راضي شدم كه از رنگ سبز استفاده كنم و بنا يه گفته بقیه دوستان رنگ سبزمون رو پس بگيرم .

                                                    « عيدوتون هم مبارك »

گاهي اوقات كه تو افكار و تنهايي‏هاي خودت غرقي و داري سر و ته يه خيابون رو تند قدم بر مي داري كه به كلاست برسي، ديدن‌ يه آشنا، بعد از يه مدت طولاني خيلي خوشحالت مي كنه ، ياداوري تك تك خاطرات خوبي كه داشتي ،

يا ديدن اون آدم‏ه يه جورايي سوپرايز مي شي، سلام و عليك مي كنيد و شروع به پرسيدن حال تك تك بچه ها و تو ،‌ توي ذهنت تمام اون دو ترم كارگاه عكاسي رو مرور مي كني . 

امروز كه آقاي عباسي رو ديدم ، خيلي خوشحال شدم ،هيچ كلاسي مثل كلاس‏هاي پنجشنبه غروباي ايشون تو دانشكده خبربراي من خوب و پر فايده و البته پر از خاطره هاي قشنگ همراه بابچه هاي خبر نگار نبود؛ واقعا هر چي تو عكاسي ياد گرفتم حاصل خوب ياد دادن ايشون بود و هست . 

*اين عكس رو هم همسر يكي از بچه ها گرفت ، يادگار اون دوره .  

سياوش مي خونه :

خسته شدم بس که دلم
دنبال يک بهونه گشت
بس که ترانه خوندم و
برگ زمونه برنگشت       گوش كنيد  .

 منم كاري ندارم كه اصلا نصف شب هست يا نه ، دارم باهاش مي خونم ، ولي واقعا خستم ،‌از دست روزگار،‌از دست آدماش. با الهام كه صحبت مي كردم ،‌مي گفت :‌حالي كه تو داري طبيعي هست ،‌اصولا بعد از يه زلزله بزرگ تو زندگي هركس ،‌اين حالت هاي عصبي عادي هست ،‌بايد به خودت فرصت بدي . اما وقتي هم كه مي خواي به خودت فرصت بدي و خيلي چيزها رو از نو شروع كني ،‌روز از نو روزگار از نو. ولي واقعا حوصله يه سري از آدم ها رو ديگه ندارم ،‌آدم هايي كه واقعا خودشون هم نمي دونن از زندگيشون چي مي خوان ، كيو مي خوان .يه مدته راكد شدم ،‌از اون آدم پر جنب و جوش خودم هيچ خبري ندارم ،اين روزا ؛اين ركود حتي به انجا هم سرايت كرده .

به قول رحمتِ شمس العماره،  الان هم دارم كلي اينترنت ريخت و پاش مي كنم ، ولي خوب خوابم نمي بره ،‌بيچاره بابا و اين قبضاي تلفني كه هر دو ماه يه بار مخابرات بهمون هديه مي ده ،‌تازه قبلش كلي هم SMS ميزنن و كلي آدم رو تشويق مي كنن.چه قدرهم كه خوب خدمات مي دن .

اين روزاسريال Prison Break (فرار از زندان) رو نگاه مي كنم ،‌(يه سريال آمريكايي با موضوعي سياسي_ جاسوسي،‌در رابطه با فساد سياسي كه تو ايلات متحده وجود داره )اصولا حتي نمي شه از يه صحنش هم گذشت ،‌چيزي كه تو اين سريال مشهوده ،‌عشق هست ،‌عشقي كه باعث مي شه،‌برادر به خاطر برادر ،و به خاطر حق نا حق شده برادر ،‌از تمام موقعيت هاي اجتماعيش بگذره‌تا برادر رو نجات بده ،‌عشقي كه باعث مي شه برادر جونش رو براي آزادي برادر بده ، به نظر من عشق تنها انگيزه اي هست كه باعث ديناميك و فعال شدن آدما مي شه ،‌عشق باعث مي شه كه آدما سر پا يايستند و براي رسيدن به هدف و آرزويي كه تو ذهن ترسيم كردن تلاش كنن، به نظرم بدون عشق زندگي مرده‏اي بيش نيست  .

ولي خودمونيم ،‌چرا يه سري از وب نويسا ، مردم رو از تو مانيتور هاشون مي بينن و ‌فكر ميكنن ، فقط اونايي مردم هستن ، كه تو اين محيط محازي فعاليت دارن ..به نظر من يه سري از آدماهايي كه اينجا فعاليت مي كنن هيچ اطلاعي ازسبك و ساختار مردم ندرن ، اونوقت ماشالله نظريه هم مي دن .

وقتی بیشتر رفت و آمدت سمت عباس آباد باشه اون وقت غیر ممکنه که هر نمایشگاهی که تو مصلا می زارن و نری .

آحرین نمایشگاه هم نمایشگاه رسانه های دیجیتال بود و هست که تا 18 مهر هم بیشتر مهلت نداره .

چهارشنبه این هفته هم بعد از کلاس یه سر به نمایشگاه زدم .

این دفعه جای ون اتوبوس گذاشته بودن و به نظرم این خیلی بهتر بود و باز مثل همیشه اغذیه فروشی ها بیشتر از همه چیز تو چشم می زد .

اول از همه که وارد شدم ، مثل بقیه سراغ قسمتی رو گرفتم که می شد ازش بن تخفیف تهیه کرد ، بعد که رفتم دیدم وای خدای من چه صف وحشتناکی داره ، به همین خاطر از خرید بن منصرف شدم .

نمایشگاه جالبی بود هر چند که من واقعا برای گشت و گذار تو کل نمایشگاه وقت کم داشتم .  

طبقه پایین که وارد می شدی ، غرفه های جلو مربوط به لبنان و انتفاضه بود ، یه غرفه تیراندازی بود که نمی دونم برای ارتش بود یا سپاه، قسمتی از نمایشگاه مربوط به براندازی نرم و بازی هایی بود که تو این زمینه طراحی شده بود و قسمتی هم مربوط به بازی های ایرانی طراحی شده و صدالبته قسمت کودکان که همیشه قسمت شاد تمام نمایشگاه ها هست . البته خوب غرفه های مربوط به نرم افزار قرآنی و  زبان و آشپزی و . . .  خود نمایی می کرد.

طبقه دوم هم شامل قسمت هنری و البته بخش بین الملل و استانی نمایشگاه بود و البته کاریکاتورها ی جالبی رو در رابطه با IT از کاریکاتوریست های کشورهای مختلف به معرض نمایش گذاشته بودن ، همینطور عکسهایی با مضمون رسانه های دیجیتال گرفته .

یه قسمت هم مربوط به آثار بچه ها با خمیر بازی در زمینه کامپیوتر بود که اونم جالب بود و گاهی لبخند رو به لب آدم می آورد .

ولی خوب قیمت ها فوق العاده خوب بود ، من یه پک MRT بعلاوه یه ویندوز Seven به عنوان اشانتیون خریدم که اگه می خواستم اینا رو به قیمت معمولی بیرون بخرم حدود 25 تومن برام آب می خورد در حالی که 11 تومن بیشتر نشد .

25 شهریور به بعد که می شه دیگه هر نسیمی که می وزه بوی پاییز رو با خودش میاره ، بوی مهر ، رو .

بوی پاییز که بیاد، آدم دلش بارون پاییز رو می خواد ؛ آدم دلش اون رگ بار تندش رو می خواد که زیرش راه بیفته و بره عاشق شه.

پاییز که بیاد؛ آدم دلش تنگ می شه ، با هر برگی که روی زمین می افته ، دونه دونه خاطراتش رو مرور می کنه .

پاییز که بیاد و تمام برگای درختا طلایی شن و بیفتن رو زمین ؛ تو می تونی بشی باز همون دخترک بازیگوش سالهای دور ، که از روی برگا لی لی کنان رد می شد و از صدای خش خش برگها غرق در لذت می شد .

یا می تونی اون برگ ها رو جمع کنی و بیاری بچسبونی به در اتاقت ، به نشونی ورود پاییز .

اول مهر که می شه ، عشق و مهر و مدرسه و بوی اسفند دود مادر موقع بدرقه کردن و صدای دعای پدر تو هم می آمیزه .

اول مهر که می شه ، یه دلهره عجیب می افته تو دلت ، حتی اگه سالها از مدرسه ای بودنت گذشته باشه .

دلت پرمی کشه که صبح علی الطلوع دوربینت رو برداری و بزنی بیرون ، بری دم یکی از این دبستان ها و تا دلت می خواد مهر رو از نزدیک ببینی و لمس کنی و گاهی هم بغض کنی ؛

حتی اگه مث‏ه من، تو مدرسه هم کار کنی ؛ ولی دیدن دختر بچه های دبستانی با اون روپوش ها و مقنعه های رنگی، یه قشنگی و حس خاص دیگه ای داره .

اول مهر که می شه ، دلت پر می کشه برای مداد سیاه شمشیر نشان و اون مداد قرمز ها که خیلی هم خوش رنگ بودن و الان نمی دونم هست یا نه ، برای خودکار استدلر و مداد رنگی 36 رنگ لیرا و جامدادی هایی که دو طرفش آهن ربا داشت و دفتر فیلی هایی که هنوز هم که هنوزه توی سفارش معلم ها و لیست خرید بچه ها هست .

اول مهر که میشه دلت عاشقی می خواد ، دلت یه دل سیر گریه می خواد .

 آدم وقتی یه مدت ننویسه ، نوشتن یادش می ره ، اینکه واژه ها رو کنار هم بچینی و جمله درست کنی ، سخت می شه ، اینکه بخوای خودتو ، حس‏تو توی 4 تا خط تعریف بکنی سخت تر می شه .  

این مدت سخت بود ، خیلی سخت گذشت ، همینو بگم که مامان یکم مریض بود ، یعنی یه سری علائم توی دهان و گلوش به وجود اومده بود که دکترهای عمومی تشخیص نمی دادن چی هست و مامان با این زخم ها و یه سری دهان شویه ها که دکترهای مختلف تجویز می کردن سر می کرد .

تا یه بخش نامه غربالگری بیماری های دهان و هنجره از اداره اومد در رابطه با معلم هایی که یه سری علائم تو صدا و گلوشون ظاهر شده و از اونا خواسته شده بود که خودشون رو سریعا باید به مرکز هنجره آموزش و پرورش معرفی کنن تا یک سری آزمایش انجام بدن ، دقیقا هم تمام اون نشانه هایی که توی بخش نامه اومده بود رو مامان منم داشت ، مثل گرفتگی صدا ، وجود جسم خارجی توی گلو ، زخم دهان و  . . . . .  

با 2،3 تا از دوستای پرستارم مشورت کردم ، ندا تشخیص‏ش بهتر از ژاله بود ، ژاله بدجور ته دلم رو خالی کرد ، خلاصه که بعد از کلی مشورت گرفتن، مامان رفت پیش یه متخصص و دکتر هم یه سری آزمایش و عکسبرداری از هنجره رو براش نوشت و بلاخره معلوم شد ، هنجره سالمه و تمام این علائم بابت اسید معده هست که این روزا هم به خاطر روزه داری، مقدار اسید زیاد ترشح شده و همین باعث می شه که اسید از سمت معده به بالا حرکت کنه و باعث آسیب رسوندن به غشای داخلی گلو و حتی زبان  می شه .

 فقط خدا می دونه که تو این مدت به من چی می گذشت و چقدر سخت بود و این عذاب 3 هفته تموم با من بود .

فقط من از شما می خوام که هیچ وقت بیماری هاتون رو تو اینترنت سرچ نکنین ، چون اصولا نتیجه سرچ شما می شه بدترین وضعیت که یه چیز تو مایه های  Cancerهست و اگه مثل منم ترسو باشد خودتون زودتر از پا در می آیید .

** دیشب که مناجات حضرت علی رو تو مسجد می خوندن، به این قسمت مَولایَ یا مَولایَ اَنتَ سُلطان واَنا مُمتَحِن ، که رسید ، دیدم چه قدر سخته اینکه مورد امتحان خدا باشی ، اینکه خدا امتحانت کنه ، حالا این امتحان یه وقت با مال‏ه زیاد و کم‏ه، یه وقت بیماری ....  یه وقت از دست دادن همه زندگیت ، بعد دیدم چه قدر ناتوانم ، چه قدر کوچیکم ، چه قدر زود کم میارم در مقابل مشکلات ، چه قدر زود خودم رو می بازم

امتحان خدا خیلی سخته ، اینکه از توش چه طور بیایی بیرون .  

پ ن : این گل رو یکی از بچه های مدرسه بهم داد و با کلمات خاص خودش روز معلم رو تبریک گفت .

اشکی از شوق

غلطیدن ، چکیدن

روی گونه ای .

چه لحظه زیبایست

لبخند شوق را روی لبی دیدن

هنگام باز کردن گره ای .

فکر کن سر کار هستی و تو اتاقت نشستی و داری کار روتینت رو انجام می دی، یه موسیقی پیش زمینه کارت هست و از نت هم داری راجع به Jeffrey Archer  یه تحقیق کوچیک برای کلاس زبانت پیدا می کنی و هی Babylonمیاد رو صفحه ات که معنی فلان کلمه چی مشه . بعد زنگ تلفن‏ت هست و صدای موبایلت که می گه کی پشت خط  ِ .

صدای اون آدمه که اون طرف ِ خط هست رو می شنوی و چیزها و خبرهای خوبی که البته هنوز هیچی‏ش معلوم نیست رو که بهت می گه  انگار که یه کابل 800 ولت بهت وصل کردن و تو الان رو هوایی.

بعد انقدر که هولی و تو شوکی که وقتی تلفن رو قطع می کنی ، خودت می مونی که من چرا اینطور صحبت کردم .

خدای من اگر هیچ اتفاقی هم نیفته باز هم ازت ممنونم .

روز آخر که رفتم سرکار، پسورد هر 3تا سیستمی رو که باهاشون به نحوی کار می کردم رو تغییر دادم ، سیستمی که اطلاعات بچه ها تقریبا از سال 75 روش بود ، سیستمی که برنامه مدرسه و اداره روش بود و سیستمی که برای کارهای معمول و وصل شدن به نت ازش استفاده می شد .
امروز بعد از سلام و احوال پرسی با خانم های همکار و رفتن اونها به کلاس منم به اتاق خودم رفتم.
سیستم اول رو روشن کردم پسورد زدم و ok شد ، دومی هم همینطور ، اما امان از سومی ، هر کاری کردم باز نشد که نشد، هر چیزی رو که فکرش رو می کردم ، هر عدد و رقم ، هر شماره آشنا یا نا آشنا رو که به ذهنم می رسید،میزدم اما همش اِرور می داد و ویندوز نمی اومد بالا و این یعنی اینکه من پسورد رو فراموش کرده بودم و این برای من تقریبا یه فاجعه محسوب می شد ، تمام ورق های تو کمدم رو چک کردم ، Note book گوشیم رو چک کردم ،اما هیچ جایی هم یادداشتش نکرده بودم ، به مهسا زنگ زدم و باهاش مشورت کردم اما خوب اونم کمک چندانی نتونست بهم بکنه پیش خودم گفتم جهنم ، تهش اینه که زنگ می زنم به شرکت سرویس دهنده و اونا میان درستش می کنن دیگه . تا اینکه وقتی که داشتم بخشنامه های روز رو از نت گرفتم یه سرچ هم تو گوگل کردم و در کمال ناباوری کلید رو پیدا کردم . اینجا می زارمش شاید یه روز هم به درد شما بخوره ؛

«شما وقتی روی User خود password میگذارید فکر میکنید که دیگران نمی توانند وارد windows بشوند ولی خیلی ساده میتوان به آن وارد شد هنگامیکه ویندوز را راه اندازی میکنید وقتی به صفحه آبی که welcome قرار دارد میرسید از شما password می خواهد در این هنگام شما Alt + Ctrl + Delete را بطور هم زمان و دو دفعه فشار میدهید تا پنجره ای برایتان باز شود در قسمت Userاین پنجره این عبارت Administrator را بنویسد و قسمت پسورد را خالی بگذارید و بعد ok را فشار دهید تا وارد ویندوز Administratorشده حال به قسمت کنترل پانل برویید و در قسمت User Account، password آن را remove کنید. اکنون میتوانید با یک Log Off وارد ویندوز ی که روی آن password گذاشته شده بشوید . لازم به یاد آوری است که password Administrator User را به این سادگی نمی توان باز کرد .»

پی نوشتانه : به گفته جناب شیرازی امسال سال تغییر هست و سعی کنیم یکم توی خودمون و سیستم عامل و مرور گرامون تغییرایجاد کنیم ، ما هم به کل اینترنت اکسپلور رو گذاشتیم کنار و الان داریم از اُپرا استفاده می کنیم. البته خوب برای منی که یه عمر از اینترنت اکسپلور مخصوصا ۷ اِش استفاده کردم سخته، ولی بدک هم نیست، می تونید امتحان کنید .

امروز تو كلاس زبان ، ‌درس راجع به فال و فالگيري و پيشگويي و اين حرفا بود. 3 تا پيشگويي كه بچه ها راجع به من كردن اينا بودن ، تا ببينيم تو آينده چي پيش مياد .

1-     I will continuo my education to PHD degree

2-     After 2 years , I will fall in love & I will marry

3-     After that, I will have 2 Sons .

ديروز محسن رفت سفر ،

رفت زيارت امام حسين "كربلا"

وقتي رفت انگار يه تيكه از وجودم رو با خودش برد ،‌ وقتي مي گم يه تيكه از وجودم رو با خودش برد بايد برادر داشته باشي تا بفهمي چي مي گم و برادر يعني چي ؟ بايد با هم رفته باشيد جشنواره فيلم فجر ،‌بايد با هم كتاب خونده باشيد و بعد هم با هم بشينيد و نقدش كنيد ، بايد هديه گرفتن ازش رو تجربه كرده باشي ،‌حتي بايد تو سر و كول هم زدن‏ش رو ، دعوا سر اينكه كي كامپيوتر رو ويروسي كرده ،‌يا اينكه رو كامپيوتر ويندوز XP نصب باشه يا Vista رو چشيده باشي.

بعد هم كه تو فاتح ميدون بشي، بري و يه ماچ گنده ازش بكني .

خلاصه كه برادر داشتن مزه اي داره براي خودش . فقط از خدا مي خوام كه سالم و سلامت برگردي خونه . همين .  

 سرمه تو قسمت معرفي وبلاگش خودش رو اين طور معرفي مي كنه ؛

premenstrual syndrome را کسر بزرگی از زنان تجربه می کنند . برای من در همان ماههای ابتدایی بلوغ شروع شد ، با دوره های فرساینده ای از خستگی ، خشم و احساس ناکامی .
بزرگتر که شدم این دوره ها گسترده شد به همه ی روزهای یک ماه ، به همه ماه های یک سال و به همه سالهای یک عمر ، و ... از من به یک نسل : یک نسل خستگی ، خشم و احساس ناکامی .
حالا خیال می کنم زندگی همه ما PMS ی است که در فواصل کوتاهش گاهی می خندیم . 

پ ن : مي دوني؛

حرف داريم تا حرف ، فهميدن داريم تا فهميدن ؛ خيلي حرف ها رو بايد تجربه كرد تا فهميدشون و لاغير .

مي دوني من هميشه فكر مي كردم كه مي فهمم ،‌كه درك مي كنم ،‌در حالي كه نمي فهميدم و درك نمي كردم . الان كه تجربه مي كنم روزهاي سخت را، تازه مي فهمم و همين بس كه فهميدم آن حرف ها را .  

عكسي كه تو فتوبلاگ‏م گذاشتم رو خيلي دوست دارم ،‌پر از سكوت و سفيدي هست كه اين روزها خيلي بهش  احتياج دارم .

چشمهایش ِبزرگ علوي رو همين الان تموم كردم ؛ شاهكار بود اين كتاب . چاپ كتاب برميگرده به سال ۱۳۳۱ از انتشارات امير كبير .

سه شنبه شب افتتاحيه نخستين نمايشگاه تجسمي فجر آفرينان در مركز فرهنگي هنري صبا بود ،‌به اتفاق آقاي عباسي ويكي از بچه ها به افتتاحيه نمايشگاه رفتيم ، نمايشگاه داراي چند قسمت بود در يك قسمت آثار جالبي رو از عكاسي دوران انقلاب و زنداني هاي سياسي به معرض نمايش گذاشته بودن درقسمت ديگر نمايشگاه آثار نقاشي و پوستر هاي طراحي شده كه مربوط به  همين موضوع رو به معرض نماشي گذاشته بودن . نمايشگاه جالبي هست تا 28 بهمن ماه فرصت داره .

 سرایدار مدرسه یه خانوم لُر هست ، امروز آش درست کرده و برامون اورده ، حین اینکه کاسه ها را روی میز می ذاره با لهجه خاص اون منطقه می گه ، مردیم از بس که تو این چند وقت برنج خوردیم . اصولا این خانوم تو هفته 5 بار آش و از این نوع غذا ها درست می کنه .

امروز کلاس 3/3 زبان داشت و معلم جلسه‏ی گروهای اداره . من قبول کردم که سر کلاس برم و کارهایی رو که خانم معلم باید انجام می دادند رو انجام بدم .تو کلاس بچه ها کپه ای دور هم جمع شده بودند، از در که وارد شدم بچه ها مثل مورچه هایی که روشون آب ریخته باشی و آنها پراکنده شن ، پراکنده شدند و سر جاشون نشستن ولی همچنان در حال جنب و جوش. بعد از گفتن اینکه خانومشون این زنگ نمیاد و من این زنگ کلاس رو بر عهده دارم و اینکه تمام کارهایی رو که خانوم باید انجام می دادند رو به من هم سفارش کردن که انجام بدم؛

پچ پچ ها شروع شد، تو زندگی شخصیم کمتر اما سر کلاس بسیار سخت گیر و مقرراتی هستم . زدم رو میز که چه خبره ، واسه چی این همه هم همه تو کلاس‏ه، که یکی از بچه ها طاقت نیاورد و گفت : خانم یوزارسیف واقعی رو  دیدین ، گفتم : چی ؟ دختر که هیجانی هم شده بود ، مجله‏ی فکر کنم خانواده سبز رو از تو جا میزیش بیرون کشید و گفت : خانم اینهاش ، نگاش کنید چه قدر فرق داره ، تا به خودم بیام دیدم از دو تا میز جلو و سه تا میز سمت چپ و دو تا میز سمت راست حدود 10 نفر ریختن رو سر دختر ، یه داد کافی بود تا حساب کار دست همه بیاد . کلاس که آروم شد ، به صاحب مجله گفتم : 10 دقیقه وقت داری جناب یوزارسیف رو به همه نشون بدی ، به بچه ها هم گفتم خانم معاون دارن انضباط ها رو وارد کارنامه های مستمر می کنن ، کافی هست که من اسم بدم تا از انضباط‏تون کم شه ، مراسم یوزارسیف بینی که تموم شد ، گفتم خوب حالا مطالب مربوط به اون رو هم خوندید ، یا فقط عکساش رو نگاه کردید ،متاسفانه هیچ کدوم از بچه ها حتی صاحب مجله هم نگاهی به گزارش چندین صفحه ای مجله مذبور نکرده بود .

خلاصه که کلی نصیحتشون کردم که کتاب بخونید ، فلان روزنامه و فلان مجله برای هم سن های شما نوشته می شه ، بگیرید بخونید ، ولی کو گوش شنوا ، این جماعت عاشق یوزارسیف حتی نیم نگاهی به نوشته های اون مجله هم نکرده بودن، چه برسه به مجله های دیگه .

*«آمار مطالعه بچه ها خیلی پایین هست و به خاطر همین کم خوندن ،فارسی رو به شدت بد و پر غلط می خونن .»

۱- با اینکه هوا بارونی‏ه اما من خورشید خانم رو می بینم که هر روز موهای طلاییش رو، رو سقف آسمون پهن می کنه .

۲-اتفاقایی که این روزا تو زندگی‏م می افته باعث می شه که بیشتر خودم رو بشناسم، خیلی زیاد. این اتفاقا باعث می شه کم رنگ و پر رنگ روح و جسمم رو بیشتر بشناسم . بعد سعی می کنم یه پاک کن و مداد دستم بگیرم یکسری از پر رنگ ها رو پاک کنم ، یکسری از کم رنگ ها رو هم پرنگ کنم و خلاصه که سعی کنم هر رنگی که تو وجودم هست رو به تعادل برسونم .

۳- به نظرم هر چیزی باید کلاس خاص خودش رو داشته باشه ، یکسری افراد تازه کار که میان اینجا و سر میزنن قوانین وبلاگ نویسی و وبلاگ خوانی رو بلد نیستن و به اصطلاح خاله زنک بازی در میارن .

یاد بگیریم که این وبلاگ شهر همونطور که عمومی هست، حریم خصوصی افراد هم محسوب می شه دلیل نداره که ما تا یه چیزی خوندیم، کل دنیا رو با خبر کنیم .

این یه محیط‏ه که آدما توش هزاران مطلب می نویسن و شاید دلیلی نمی بینن که تو محیطی غیر از اینجا، حتی یکی از اون هزار مطلب رو بیان کنن ؛

پس یاد بگیریم به حریم خصوصی افراد احترام بگزاریم دلیل نداره اگر ما مطلبی خوندیم ، کل عالم رو با خبر کنیم ، یقین نویسنده اگر صلاح بدونه ، اطلاع رسانی می کنه .

شعرانه :

حکايتِ بارانی بی‌امان است
اين‌گونه که من
دوستت می‌دارم.
شوريده‌وار و پريشان باريدن
بر خزه‌ها و خيزاب‌ها
به بيراهه و راه‌ها تاختن
بی‌تاب، بی‌قرار
دريايی جستن
و به سنگ‌چينِ باغِ بسته‌دری سر نهادن
و تو را به ياد آوردن
چون خونی در دل
که همواره
فراموش می‌شود.
حکايتِ بارانی بی‌قرار است
اين‌گونه که من
دوستت می‌دارم.

                              "شمس لنگرودی – از نـُت‌هايی برای بلبلِ چوبی"

به تاریخ پست قبلی که نگاه می کنم 31 شهريور رو نشون میده و تقویم روی میز 28 مهر رو؛ این ماه مهر هم برای خودش زود گذشت. اصلا امسال داره زود می گذره .

دلم کلی برای این صفحه زرشکی و نوشتن ِ توش تنگ شده بود .

روزهایی که میان و میرن روزهای آروم و خوبی هستن اما چسب دارن، گوشه‌ی شکسته‌ی تیزی دارن – زیر چسبِ- و حواست رو هی پرت می‌کنه ، مثل ناخن هایی که بد کوتاشون کرده باشی و یه گوشه تیز براش باقی گذاشته باشی ، بعد اونقدر کوتاه باشه که حتی نتونی سوهان‏ش کنی ، بعد به خاطر اینکه اذیتت نکنه روش یه چسب می زنی . خب؟ اینا رو گفتم که بگم، گاهی روزای تو هم با همه‌ی خوبی‌هایی که توش‌ه و مهربونی آدمایی که کنارت هستن و همه‌چی خوب و آروم به نظر می‌رسه، یه گوشه‌ی شکسته شده‌یی داره که تو موقتی روش رو با چسبِ زخم پوشوندی تا زمان بگذره .

روزانه 1 : کلاس زبان داره خوب پیش می ره

روزانه 2 : یکسری کارها دارم می کنم ، به وقتش می گم که چه کرده ایم

روزانه 3 : رفتیم کوه ، چه کوهیییی ،  خوش گذشت، خیلی زیاد ،ولی اصلا فکر نمی کردم که این طور شه؟ فکر کنم آخرین بار پارسال همین موقع ها بود که رفتم . جای سارا و حمیده خالی .......

روزانه 4 : گاهی اوقات فکرمی کنم، وقتی که تنهایی بخوای یه مسیر رو طی کنی، هم سخت‏ه هم ترسناک‏ه ، مخصوصا که آدمایی مثل دیوار گه گاه جلوت سبز می شن و تو باید با تمام قدرت اونها رو بشکنی  .

روزانه 5 : بی وتن امیرخانی رو خوندم ، کلی چسبید . هر چند که من ِ او را بیشتر دوست دارم .

روزانه 6 : دارم فکر می کنم اگه خدا یه عضو شریفی مثل دماغ پینوکیو تو  وجود آدما خلق می کرد که با هر دروغی که اونا می گفتن این بخواد یه تغییری بکنه ، اونوقت خدا می دونه آدما چه ریختی می شدن ، از بس که دروغ می گن، بعد هم که به روشون نمی یاری فکر می کنن با یه جمع کثیری از دراز گوشا دارن صحبت می کنن .

روزانه 7 : زنگ میزنه ، بعد از کلی احوال پرسی می گم شوورت خوبه ؟ شوور داری چه طوره ؟ می گه : عادی ِ عادی ، تا می تونی از دوران مجردیت استفاده کن ، نمی دونم این چه اخلاق گندی هست بعضی از دخترا دارن ، تا وقتی که آدم‏ه زندگیشون هنوز پیدا نشده ، ولشون کنی مفاتیح سوراخ می کنن میندازن گردنشون ، بعد هم که می یاد ، به بقیه می گن ، پیف پیف و اه اه ، مثل گربه با دست پیش می کشن و با پا پس .

شعرانه : پرهای پرواز دستان توست

عاشق که باشی

هوای پریدن آبیست

عاشق تر که شوی

محو می شوی

دوست داری بیشتر راه بروی

کنار روحی که بر فراز ابرهاست.

ای آفریده فرمانبردار

ای دونده سریع که در میان منزلهایی معین در آمد و شد هستی

و دائما گردش می کنی در مدار تدبیر الهی

ایمان دارم به کسی که به وسیله تو تاریکی ها را روشن نمود

و آشکار ساخت مبهمات را در پرتوت

و قرار داد تو را نشانه ای از نشانه های فرمانروائی خود و علامتی از علامتهای سلطنت خود

و خداوند تو را در حالات مختلف به خدمت گماشته

گاهی تو را بزرگ و گاهی کوچک و زمانی در طلوع و زمانی دیگر در غروب می خواهد

وگاهی در حال نورافشانی و گاه در حالتی تیره

در تمام این حالات تو فرمانبردار خدا هستی و به سرعت به هر چه اراده او خواهد می شتابی

خداوند چه قدر در تدبیر امر تو حکمت به کار برده و چه دقیق است آنچه درباره تو انجام داده

تو را کلید ماهی نو برای کاری نو ساخته  

پس از خدا بخواه :

همان که پروردگار من و تو و آفریننده من و توست

هم تقدیر من به دست قدرت اوست هم تقدیر تو

هم نقش مرا او صورت زده و هم نقش تو را

از چنین خدایی مسئلت دارم که رحمت مخصوص خودش را بر محمد(ص) و آل پاکش فرستد

و اینکه قرار دهد تو را برای این ماه جدید نعمت و برکت که گردش ایام آن را از بین نبرد .                      

               "صحیفه سجادیه/ فرازی از دعای آن حضرت هنگام حلول ماه مبارک رمضان "  

ماه رمضان که میشه چه روزه دار باشی و چه نباشی همیشه یه حس غریب و مبهم باهاته . حسی که انگار دیگه وقتشه، باید یه تکون درست و حسابی به خودت بدی ، ببینی کجای این دنیا وایسادی، چی کارا کردی، چی کارا باید بکنی حتی اگه روسیاه ترین آدم هم باشی باز هم صدای خدا رو می شنوی ، می شنوی که داره صدات می کنه :

 " بشتابید به سوی مغفرت پروردگار خود و بهشتی که پهنای آن آسمان ها و زمین است و مهیا برای پرهیز کاران "   

                     « سوره  آل عمران آیه  133 »

ماه رمضان که می شه ؛ هم این که تو تاریک و روشن سحر بلند شی و بینی هنوز در همسایگی ات چراغی وقت سحر روشن می شود و تو با دست های کودکی ات آنها را نشانه می روی؛

همین که عصر باشد و موقع اذان و تو با ربنای شجریان یک بند توی دلت با خدا راز و نیاز کنی؛

                                 یعنی اینکه هنوز باور داری رحمت لایزال او را .

حالا دیگه مدتهاست به رمضان به چشم یه تحول نگاه می کنم.

نوستالژی اول :دارم فکر می کنم جای‏ه چه کسایی خالی‏ه . رمضان پارسال کجا و رمضان امسال کجا به قول فروغ گاهی فکر می کنم خواب دیده ام یک رویا بینی کامل   

نوستالژی دوم : بغض می کنم ، مثل دم سال تحویل .

 *روبروش که می شینم می‏گه قهوه یا چای‏؟ یاد کمدی 2 ، 3 سال پیش می افتم که با مریم برای تحقیق از یه دارو رفتیم کارخونه.جلومون یه فنجون آب جوش با قاشق گذاشتن؛ من و مریم یه نیم نگاه به هم کردیم که این یعنی چی؟ تو فکر بودیم که بهمون قهوه تعارف کرد و ما فاتح از یافتن جواب سوال نادانسته و خوشحال از اینکه حرف تابلویی نزدیم !!!!!

چون قبل‏تر‏ها که برای کارورزی به چند کارخونه مختلف رفته بودیم، اصلا از این خبرا نبود ، اتاق مدیر روابط عمومی که می‏رفتیم از توش لوله هواکش کارخونه و هزارتا چیز دیگه رد می شد. ولی کارخونه های دارو فرق داشتن با بقیه (از لحاظ تمیزی و رعایت خیلی چیزهای دیگه ).

لابلای حرفاش از زندگی و کار و کارخونه و محصولات جدید، برشور یکی از محصولات جدید رو بهم نشون می ده، قرصی که برای جلوگیری از دل بهم خوردگی موقع شیر خوردن در دست تولید دارن؛ اسمش رو هم گفت که من الان یادم نمی یاد. قرص رو باید با اولین قلپ، همراه با شیر خورد و این باعث می شه که دیگه دلت بهم نخوره.

اینم برای من و امثال من که هم باید شیر بخوریم و هم حالمون بد می شه موقع شیر خوردن جای بسی خوشحالی داره.

*پام رو از تو آسانسور آموزشگاه که می‏ذارم بیرون، یهوووووووو برق می ره این یعنی اینکه من خیلی خوش شانسم چون اگه 2 ثانیه زودتر جناب برق رفته بود بنده باید درون آسانسور موندگار می شدم و کلاس بی کلاس . ولی خوب شبا که برق نیست خیابون‏ها وحشت ناکه از تاریکی و اصلا دید نداره ، پریشبا که رفته بودیم وسایل برادری رو از خوابگاه دانشگاه بیاریم ، برق اون منطقه رفته بود و خلاصه خیابون ها ظلماتی بود برای خودش .

*دیشب تو تاریکی که اومدم کاست مهربانی با صدای خسرو شکیبایی رو تو ضبط بزارم، نمی دونم از تاریکی یا حواس ِ پرت ِ من، دستم رفت روی دکمه‏ی ضبط و حدود یه دقیقه از کاست نازنینم پاک شد چند بیت از ابیاتی رو که شکیبایی دکلمه می کنه رو اینجا می زارم .  

جای من در عشق

جای من در لحظه های بی دریغ اولین دیدار

جای من در شوق تابستانی آن چشم

جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می گفت

جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت

جای من خالیست

من کجا گم کرده ام آهنگ باران را

من کجا از مهربانی چشم پوشیدم

جای من خالیست

جای من در میز سوم در کنار پنجره خالیست

جای من در جمع کوکبها

جای من در چشمهای دختر خورشید

جای من در لحظه های ناب

جای من در زندگی خالیست

می شود برگشت

اشتیاق چشمهایم را تماشا کن

می شود در سردی سرشاخه های باغ

جشن رویش را بیاموزیم

دوستی را می شود پرسید

چشمها را می شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست

مهربانی را بیاموزیم

برای چند روز دارم می رم مسافرت. می رم شمال ، کمی عمه جان را ببینم ، کمی دریا ببینم و خلاصه که استراحت کنم .

تا ببینیم این زندگی برامون چی می خواد.      

"اون که تو دنیا قشنگ و مهربونه مامانه منه"

منبع

*برای تو آرزوی سلامت دارم

دیگر باید قول دهی که به خواب من نیایی

دیگر نمی خواهم در فرودگاه از پله بالا رفتن مرا

نظاره کنی

و من در هواپیما تا مقصد

دو چشم گریان تو را حمل کنم  

برای تو آرزوی سلامت دارم*

سیب هایت برای خودت

دیگر نه سیب می خواهم

نه شعر

فقط قول بده

دیگر به خواب من نیایی

                                *احمد رضا احمدی

پ‏ن۱ : اینکه هر هفته توی یه شب خاص خواب کسی رو ببینی که از دستت ناراحت‏ه و تو خواب هم این ناراحتی رو ابراز می کنه، هم آزار دهنده هست و هم عجیب. گاهی هم هیچ راهی نیست برای اینکه که بری و از دلش بیاری .

یعنی تو هم خواب منو می بینی ، اصلا آدم خواب کی‏یارو بیشتر می بینه ؟ اونهایی که دوستشون داشته ؟ یا آدم های اطراف که رنجیده خاطر شدن ؟

 پ‏ن۲ : به کف دستام و خطوطی که روش حک شده نگاه می کنم، یعنی چی تو‏ش نوشته ؟قسمت ؟ سرنوشت چی می تونه باشه ؟

تا حالا مار و پله بازي كردی ؟؟؟؟

 1-آخر سالی نشستم دارم سال رو مرور می کنم ، از ف فروردین تا الف اسفند. از روزهای آخر دانشگاه تا اولین روز گرم کاری. به قول ندا دارم بیلان کاری امسال رو در میارم ، ببینم چه غلطی کردم. چه تجربه هایی کسب شد، چه چیز هایی به دست اومد، چه چیزهایی از دست رفت، چه قدر طلب دارم که باید وصول بشه، چه قدر بدهی که باید پرداخت بشه، یهو یاد یه نفر می افتم که خوب بود و در حقم خوبی کرد اما من بد بودم و در حقش بدی کردم، همیشه صداش تو این ذهن به یادگار می مونه، هنوز هم یاد این شعر که می افتم ( چه کسی می خواهد من و تو ما نشویم ، خانه اش ویران باد ) از خنگولی خودم خندم می گیره، البته بدون شک تمام اتفاقاتی که افتاد خواست خودم بودم ولی فکر نمی کردم بخواد انقدر تلخ و گزنده باشه  

2-تو این روزهای آخر سال یاد گرفتم به روزهایی که دارم قانع باشم و راضی . حتی اگه این روزها غم انگیزترین ترانه دنیا رو داشته باشه، چون معلوم نیست ترانه ای که فردا نواخته می شه شادتر باشه یا غم انگیزتر، یاد گرفتم کمتر تو گذشته غرق شم چون لذت حال رو از دست می دم، چشمام رو هم بیشتر باز کنم تا بتونم تابلوهایی مثل عکاسی ممنوع رو درست ببینم تا انقدر برای خودم دردسر درست نکنم (البته احتیاج به تمرین داره)

3-دارم کامپیوتر تکونی می کنم ، ویندوزش رو عوض کردم ، کلی برنامه ها و فایل های بی خودی رو هم پاک کردم ، تمام فیلم های توش رو هم یا پاک کردم یا رایت، حین رایت با خودم فکر می کردم که این همه فیلم یادگاری می خوایم چی کار ؟ که چی هی نشستیم خاطره جمع می کنیم ؟ که مثلا بعد از چند سال بشینیم نگاه کنیم و آه بکشیم که کجاست اون روزها. به مرور زمان هم آدم های فیلم ها کم می شن و روزی می رسه که هیچ کدوم از آدمهای فیلم و عکست دیگه نیستن. بدی این زمانه هم در دیجیتال بودن آن است که تمام وقایع بدون هیچ کم و کاستی در کوتاه ترین زمان ممکن در کوچکترین و پرحجم ترین حافظه ضبط می شود .

4-دیروز جلسه ای بود مخصوص اپراتورین کامپیوتر،برای انتخابات مجلس،که منم باید شرکت می کردم. نمی دونم چرا هرکی مهندس کامپیوتر هست فکر میکنه خیلی حالیشه و بقیه از بن بی سوادن و فقط اونان که میفهمن "آدمهای مزخرف".

سیستم شمارش مکانیزه هست، یعنی اینکه برگه های رای که خیلی متفاوت با بقیه سالهاست و بیشتر به برگه های ثبت نام کنکور سراسری شباهت داره، همه دارای یه بارکد مخصوص هست. برای شمارش اول اسکن میشن، بعد طبق برنامه بر اساس کد، اسم نماینده ها آرا مرتب می شه، حالا این جماعت اصلا به مردم یاد ندادن که هر کاندیدا یه کد منحصر به فرد داره که شامل 3 رقم در سمت چپ، یه حرف و دو رقم در سمت راست است و لازم هست که اون کد نوشته بشه . در کل شمارش آرا طی 5 مرحله توسط نرم افزار و البته دستورهایی که اپراتور می ده انجام میشه. خود نرم افزار هم به واسطه 3 تا قفل ، که یکیش یه قفل سخت افزاری هست و دوتای دیگه هم دو تا رمز هست که یکیش رو ناظرین شورای نگهبان دارن و یکیش هم ناظر وزارت کشور، باز میشه.

۵- خانه پرداخته شد، خانه روشن شد و خلوت و عجیب و سبک . و تو در دل هبوط کردی . گفتم: چیستی ؟ گفتی: راز؛ گفتم این دل خالی است تشنه ام . گفتی دوستت دارم و من ناگهان لبریز شدم ."چند روایت معتبر مصطفی مستور"

امروز برای دومین بار خورشید غروب کرد.

امروز برای دومین بار بدون اینکه خورشید را ببینم، غروب کرد.

امروز.........

امروز هم

امروز هم، همان حس و حال آن پنجشنبه کذایی در تنم جاری بود .

فقط دیگه هیچ کسی نبود که دلداریم بده، که نترس، اتفاقی نمی افته . 

من بودم و من ....

خودم بودم و خودم .....

خرد و داغون و .....

با هزار فکر و خیال کرده و ناکرده .....

سخت گذشت.

یه زمانی سر کلاس های دکتر خوش کنش استاد روانشاسی دانشگاه شهید بهشتی می رفتم ، روزی چیزی بهم گفت که به خاطر حرفش یک هفته تمام گریه می کردم و هرچی فحش بلد بودم رو نثارش کردم.  

امروز اما پی بردم به درست بودن تمام حرفاش.

بی پرده می گویم استاد ، اشتباه کردم ، معذرت می خواهم .

اشتباه کردم .

اشتباه کردم .    

ü        دل دردم میاد .

ü     بدم میاد ازافرادی که راجع به زندگی آدمای اطرافشون ,حتی نزدیکترین کسشون هیچی نمی دونن و خیلی راحت به قضاوت می شینن و براشون تعیین تکلیف می کنن و نسخه می پیچن که تو الان باید چی کار کنی و چی کار نکنی یا چی به صلاح تو هست و چی نیست اینکه کسی هیچی از زندگی من نمی دونه و بعد برای من و زندگی من تعیین تکلیف می کنه! مسخره هست .

ü     بدم میاد از اینکه طرف تو 2 ، 2 تا 4 تای زندگی خودش مونده و بعد میاد نصیحت می کنه و کلی حرف قلمبه سلمبه تحویلت می ده که تو چنین وچنان  . تو اگه بلدی سر خودت رو ببند.

ü        تمام آرزوهام رو جمع کردم و در یک دایره گذاشتم ، رویش هم یک خط کشیدم که مثلا یعنی «آرزو ممنوع»

ü        توی سکوت و تنهایی شبا صدای تیک تیک ساعت گاهی واقعا آزار دهنده هست .

ü        دنیا با تمام بزرگی و عظمتی که داره موقع رفتن، وقتی به پشت سرت نگاه می کنی انگار که فقط یه پلک بهم زدی انگار نه انگار که سالیان سال زمینی اینجا زندگی کردی. «مثل یه چشم به هم زدن می مونه»

ü        به تقویم که نگاه می کنم ، دو تا تاریخ تو ذهنم تداعی می شه ، دو تا رفتن، بعد که خوب فکر می کنم ، خاطره ها یادم می یاد فاصله بین این دو رفتن چه اتفاق هایی که نیفتاد و چه چیزهایی که پیش نیومد و حالا من ، اینجا ، تنها ، به بعد از هر دو رفتن نگاه می کنم  ................. نگاهم، هم عوض شده باور کن .

ü        وقتی خونشون زنگ زدم ، گفت : اشتباه نگرفتی ، گفتم : نه درست درست گرفتم . می گه چرا انقدر ساکتی ، چرا عوض شدی ، بهش می گم : یادته می خوندیم که وقتی تمام رنگها با هم ترکیب بشن یا سیاه می شن ، یا سفید ، می گه: خوب، میگم : حرفهای منم انقدر زیاد هست که اگه بخوایم ازشون یه برایند بگیریم میشه سکوت ، بزار با همین نبودن ، زنگ نزدن ، ندیدن، سکوت کردن خودم حال کنم .

ü        مواد آلی توی حلال های آلی حل می شن و مواد معدنی توی حلال های معدنی ، راستی من تو چی حل می شم ، زمان ؟ زمان جزء چه حلال هایی هست ؟ من جز چه ماده ای هستم ؟ راستی چرا بعضی چیزها رو زمان هم نمی تونه حل کنه ؟ پس زمان هم حلال خوبی نیست .

ü        دارم چلونده می شم حسابی. 

ü        گاهی می گم خدایا فقط به من صبر بده ، همین و بس ، صبر ، صبر ، صبر .

ساعت از25 و نیم بامداد گذشته است و من همچنان در این فکرم که چرا ترکیب4n + 2  اروماتیک هست و4n  انتی ارو ماتیک ....تازه خیلی چیزهای دیگر هم هست که فکرم را مشغول کرده است .

گاهی هنگ میکنم و هیچ مطلبی به ذهنم وارد نمیشود ،  و من مانده ام که چرا این دو صفحه اخر را هر چه می خوانم نمی فهمم .  یادم امد!!!! موقع درس دادن این فصل من در واحد پیشوا مشغول دادن امتحان وزین گرافیک بودم و هیچ وقت هم نفهمیدم چرا یک شیمیست باید گرافیک بداند و اصولا کشیدن سه نمای ساختمان و پرسپکتیو ان به من چه ربطی دارد ؟؟؟؟

فقط این وسط از سر حواس پرتی من در این روزها خط کش T امانتی را در ماشین جا گذاشتم و مجبور شدم  یک خط کش بخرم .

این روزها نمیدانم به خاطر کار زیاد با تتراکلرید کربن هست یا چیزهای دیگر ، بسیار حواس پرت و بی خیال شده ام ، ان از کارتم که در دانشگاه تربیت مدرس جایش گذاشتم و ان از پول دانشگاه که اشتباها به شماره حسابی دیگر واریز کردم و هنوز هم وقت نکرده ام که بروم و درستش کنم  و ان هم از زنگ زدنم به دکتر حسینی برای جواب مثبت به همکاری در پایان نامه اش ...بیچاره خودش زنگ زد و  کلی شرمنده ام کرد ....خرابکاری های دیگرم هم بماند ....بی خیالی ام هم که با بالا انداختن شانه در هر مورد اشکار میشود و اینکه به من چه ربطی داره ؟؟

چه حس خوبی است ، اینکه امتحانت را بدهی و با اینکه میدانی باز هم امتحان داری ، اما می گویی : آخیش از دست این یکی راحت شدم و بعد به سبک این بچه دبستانی ها تمام چکنویس هایت را دور بیندازی

راستی حال پدر بزرگ هم که اگر حالی باقی مانده باشد مثل واکنشی هست که رو به اتمام هست  . از بیمارستان مرخص شده است ، اما اشکال این انسان، این است که به کمال میرسد و بعد سیر نزولی پیدا میکند ، مثل واکنشهای گرماده و در اخر تمام انرژی اش را از دست میدهد ....جواب ازمایشهایش هنوز نیامده ، اما شوک سنگینی برای من بود ، برای منی که وابستگی خاصی به او دارم و  تا به حال هم فردی از نزدیکانم را از دست نداده ام ، حتی فکر کردن به ان نیز ازارام می داد ….ولی الان یکم بهتر شدم ، دارم با این مسئله که مرگ هم اگر چه سخت جزئی از زندگی هست کنار میام گاهی فکر میکنم چه قدر خودخواه بودم که شاید ان پست را گذاشتم و باعث ناراحتی شدم . ولی هنوز هم برایم سخت است باورش که روزی شاید او نباشد

این هم میز ما در این روزهای شلوغ ، تازه کلی مرتبش کرده ام

اين پست رو به اصرار قاصدک نوشتم وگرنه اگه دست خودم بود شايد هيچ وقت اونو اين جا نمي نوشتم

يادش بخير بچه که بودم ، ارزو داشتم , يه قفسه پر از باربی داشته باشم يا از اين عروسکهايي که خنده گريه ميکرد ، داشته باشم که  به لطف پدر و مادرگاه و بي گاه به اين ارزوهای بچه گانه ميرسيدم ، يکم که بزرگتر شدم و کتاب خون شدم دلم ميخواست يه قفسه پر از کتاب داشته باشم ، يا اينکه ميتونستم به سياره اوراک برم يا اينکه منم مثل اليس ، يه سرزمين با موجودات عجيب و غريب  رو کشف کنم ..يادش بخير عاشق کتابخونه بزرگ مدرسه مامان بودم .ارزو داشتم بتونم تمام کتابهای اونجا رو بخونم ، ارزو داشتم که بتونم مو هام رو بلند کنم ، اخه اون موقع ها به خاطر ضعيف بودن من نمي گذاشتن موهام از يه حدی بلند تر بشه ...که البته الان به اين ارزوی دوران بچگي رسيدم .

يکم ديگه که بزرگ شدم دوست داشتم دانشگاه قبول شم و انقدر ادامه بدم که شايد ادم بزرگي بشم.......

اما الان که بزرگ شدم  گاهي ميدونم از زندگي چي ميخوام و گاهي نميدونم ...

شايد مسخره باشه اما گاهی وقتا دلم ارامش می خواد ، فقط ارامش ، ارامشی که در اين بزرگي برايم حکم کيميا را دارد .

خيلي دوست داشتم اعتماد به نفسم مثل اون موقع هايي بود که تازه دانشگاه قبول شده بودم ..

خيلي دوست داشتم مردم کشورم آزاد انديش باشن ، سطحي نگر نباشن ، گاهي ياد همون ارزوی سالهای بچگي مي افتم ، دوست دارم برم يه سياره ديگه مثل اوراک ، دوره دور....

گاهي دلم خيلی ميگيره از مردم ، از مردم سطحي نگر اطرافم . از کساني که شايد عقلشان در چشمهايشان است و ديگر هيچ . از کساني که ميبينند و حرف ميزنند و قضاوت ميکنند و شرافت ادم ها را با حدس و گمان های خودشان لگد مال مي کنند .

ارزو داشتم پسران و دختران مملکتم حد و حريم شخصي خودشان را مي دانستند ، تا اينکه پليس با چوب و چماق به انها بگويد حجابتان را رعايت کنيد .

حدود دوهفته پيش ما يه گرد همايي خانوادگی داشتيم ، همه فاميل پدر در اون جمع دعوت داشتند...جای شما خالي خيلي خوش گذشت ..خيلي دلم مي خواست کل فاميل هميشه انقدر با هم خوب بودند .

شايد اگه بخوام از ارزوهايي بگم که شديدا به برابرده شدنشان احتياج دارم اينا رو بايد بگم :

ارزو دارم اين درس نظريه گروه رو پاس کنم

ارزو دارم محسن يه رشته خوب توی يه دانشگاه خوب قبول بشه

ارزو دارم بتونم پايه زبانم رو بهتر کنم ، چون خيلي تو زبان مي لنگم

راستي کم کم داره شوق ادامه تحصيل تو من بر ميگرده ، ارزو دارم بتونم به اون حدي که هميشه از لحاظ علمي برای خودم پيش بينی ميکردم برسم .

خيلي جا ها رو هنوز نرفتم و نديدم ....ارزو دارم بتونم تا وقتي که زنده هستم ، بگردم و ببينم .

از پنجره اتوبوس به بيرون نگاه ميکنم  ، دوست دارم همه چيز را به خاطر بسپارم ، خيابان ها ، ماشين ها ، ادم ها ، حتي ان دخترک فال فروش را ........... ، با ماشين ها عبور ميکنم ، گاهي به جلو و گاهي به عقب ......

ماشين ها برايم حکم گذر زمان را دارند حرکت  سريع انها به سمت جلو اينده را در ذهنم تداعي ميکند ، اينده ای که دوستش دارم و شايد ميدانم و شايد نميدانم که چيست ، ولی دوست دارم خوب باشد .

و ماشين هايي که در خلاف جهتم با سرعت عبور ميکنند، مرا به گذشته ميکشاند ، در ايستگاهها مي ايستم و نگاه ميکنم به مردمی که سوار و پياده ميشوند ، از نگاه کردن به انها لذت ميبرم

دوستشان ميدارم

شايد اين اخرين ديدار باشد

باد را دوست دارم ، مخصوصا وزيدنش را از درون شيشه های اتوبوس ، وقتي که لبريز از گرما هستي . چرا که خنکای دستان نوازشگرش را از هيچ کس دريغ نميکند ....

برگها و صورت من

********************************************

مردم با چهره های متفاوتشان برای من حکم همان کرومزوم هایXX  و XY  را دارند ،به چهره ها که نگاه ميکنی ، در هيچ کس هيچ چيز مشابه را پيدا نميکني ، موها ، ابروها ، چشمها ، بيني ها ، رنگ پوست و.........

هيچ چيز يکسان نيست ...همه چيز در همه هست منتها متفاوت ........

بعد با خودم ميگم چه خالقي داريم چه قدر تواناست

وباز که نگاه ميکنی در بطن هر زن و مرد هزاران هزار سلول با صفات متفاوت تر يافت ميکني که اگر با هم ترکيب شوند باز انسانهايي با صفات و خصوصيات متفاوتتر به وجود مي ايد

باز ميگويم چه خالقي داريم ما چه قدر تواناست

********************************************

تو اتوبوس تا حالا به دست خانومها نگاه کردي ؟؟؟؟

ديدی يه خانوم چه جوان و چه مسن ، چه ساده و چه شيک ، شايد بتونه چين و چروک پوست صورتش رو با انواع و اقسام کرم ها بپوشونه اما دستها هميشه شکسته تر از چهره ها به نظر ميرسند ...دستها حاکي از رنج و زحمت های بي شماری است که يک زن در طول زندگي خود ميکشد

گويي زن ها  با اين دستها بارکل جهان را کشيده اند.....

****************************************************

ديروز بعد از چند وقت دوباره برای خودم گل خريدم اينبار چند شاخه ليليوم صورتي خريدم ....ولي بوی بد و ازار دهنده ي اين گل زيبا از يک طرف و حساسيت و الرژی شديد من به بوی اين گل از طرف ديگه باعث شد که حتي يک شب هم نتونيم تو خونه نگهش داريم و همون شب مجبور شدم گل رو بندازم دور . دلم واسش سوخت چون واقعا گل زيبايي بود اما بوي سيم  سوخته ميداد و منم همش عطسه ميکردم .وباز مثل هميشه رو آوردم به همان يک شاخه مريم و نرگس شهلا و رز قرمز ...

سه شنبه 29  اسفندساعت 1 بامداد:

آخرين نيمه شب زمستان را بدرقه کردم و آخرين بامداد زمستان را به استقبال رفتم... حالم بهتر است گامهای بهار را ميشنوم...انگار حافظه ام کم کم دارد روشن ميشود...همچون روزهايی که در انتظارشان هستم. ميخوابم تا آخرين رويای زمستان را ببينم..

((به نقل از کتاب «آهستگي» نوشته ميلان کوندرا))

امسال هم گذشت با تمام فراز و فرود هايش . حرف زياد بود برای گفتن ...اما به همين قدر اکتفا ميکنم .. اميدوارم سال جديد سال خوبی باشه ...پر از سيب های اميد و ارزو های خوب       

پس :

تو سبز سبز بمان ای دوست
هميشه باد بهارانت !

تا چند هفته پيش اصلا دلم نميخواست که عيد بياد

ميترسيدم ،  از گذر زمان ميترسيدم

چون نميدونستم چي قرار هست به سرم بياد

يه اينده نا معلوم رو جلوی چشمم تصور ميکردم

اما الان خدا رو شکرتا حدودي همه چيز رو غلطک افتاده

تنها کاری که ميتونم انجام بدم اينه که

خدا رو هزاران بار شکر کنم

و ازش بخوام که کمکم کنه

**************************************

به قول مجتبی کبيری  :

دوباره بهار مياد و باز همون حرف هميشه

اگه دل خوشي نباشه

هيچ کجا بهار نميشه

روزهاي اخر اسفند

همه جا صحبت عيده

خوش به حال اون دلي که پيش گلها رو سفيده

<...خدا کنه که تو اين روزها  دل همه خوش باشه چون اگه دل خوش نباشه با هزار تا بهار هم يخ دلها اب نمي شه....>

حدود سه هفته هست که عين اين مرغا هي سرمون رو تو اين مغازه و اون مغازه ميکنيم . از مولوی ميريم بازار . بعد ميريم کوچه برلن . بعد ميريم لباس فروشي هاي مفتح و هفت تير و وليعصر و سه راه جمهوری ....بعد ميريم دلاوران و به فرداش يافت اباد و دست اخر هم هيچ ....................

چند وقته عين اين خلا کارمون شده مغازه گردی برای خريد چند دست پارچه و  لباس و کمي تير و تخته ، دست اخر هم دست از پا درازتر برميگرديم . ديگه حالم بهم ميخوره از اين همه ديدن و به نتيجه نرسيدن .

فردا هم دوباره ميريم مولوی ....چه قدر خنده داره چک و چونه زدن با اين بچه بازاری ها .....هي هم ميگن ابجي بفرما تو ....يه بار به يکيشون گفتم من ابجيت نيستم .

ولي خدايي امسال مانتوهاي خوشگلي مد شده ...با اينکه طرفدار مد و مانتوهای شلوغ پلوغ نيستم ولي نميدونم چرا از اين مدلهای امسال خوشم اومده . تو يکي از اين حراجي ها هم پالنويي که اول پاييز حدود 57 تومن ميفروختن رو 17 تومن گذاشته بود .

ديروز ساعت 8:30  صبح مرجان ( خالم ) زنگ زده

الو سلام خوبی پاشو بريم خريد

بهش ميگم از کي تا حالا کوچکترها رو ميبرن خريد عروسي . تازه مامان سر کار هست . بايد بهش زنگ بزنم

ميگه از وقتي که همه کار دارن . به مامانت زنگ بزن بگو من دارم ميرم

ميگم پس بقيه ؟

ميگه کار دارن يه اژانس بگير ، مسعود ساعت 9:30  دم خونه ماست . دير نکني ها

بای

و من موندم که چه طور 45 دقيقه اي حاضر شم و برم خونه مامان بزرگم اينا

خلاصه که خدا پدر و مادر اين مترو رو بيامرزه که باعث ميشه ادم تو ترافيک مزخرف تهران گير نکنه ..

اون روز تونستيم آينه شمعدون ببينيم و کمي هم تو مزون های لباس عروس بچرخيم و طلا بخريم و منم به آرزوم که خوردن نهار سر خريد عروسي بود برسم

تو راه برگشت هم با اينکه  بهم کلي خوش گذشته بود و تو ماشين هم يه اهنگ جينگيل مستون رقصي روشن بود ،  ولی همينطور اشکام ميومد .....حالا هي مسعود مي گفت اخه واسه چي گريه ميکني ، بهت بد گذشته ،  و من هيچ جوابي نداشتم که بدم ........نميدونم چرا انقدر دلم گرفته بود ....چرا انقدر درونم گريه مي خواست . يه چيزی رو دلم سنگيني مي کرد ....

نمي دونم ...

***********************************

خودم هم نميددونم قصدم از سر هم گردن مزخرفات بالا چي بود ...شايد يکم سطحي شده باشه ...شايد هذيون ناشي از خستگي باشه نميدونم .......امروز با بچه ها نتونستم برم کوه .........دلم لک زده واسه کوه رفتن .....فکر هم نمي کنم تا اخر سال بتونم برم . با اين همه کاری که رو سرمون ريخته ..........از شنبه هم کلاسا شروع ميشه . منم اصلا حوصله دانشگاه رو ندارم .......

خدا کنه اين ترم اخری به خير بگذره .....

اينم از ترم اخر ، 4 سال به سرعت برق و باد اومد و رفت و چيزی جز خاطره های خوب و بد و رنج هايي که کشيدم برای من به جا نگذاشت ....فقط دوباره درس مسخره( .........)رو مجبور شدم با همون ادمی بگيرم که منو اول با نمره وزين صفر و بعد از اعتراض با نمره 7 انداخت . يک واحد گرافيک هم مونده که فردا بايد برم ببينم کجا ارائه ميده تا مهمان شم و بعدش اگه استاد محترم لطف کنند و حق منو نخورن و نمره 15 منو 10 رد نکنن ( که البته الان به همون 10 هم راضي هستم) از شر اين ادم ها راحت شم . مرده شور هم اين قانون های مزخرف رو ببرن که اجازه نميده کسي که تو تهران درس ميخونه برای واحدهای دانشگاهی که تو تهران هستن مهمانی بگيره يعنی بنده که دانشگاه واحدتهران شمال و مرکز بغل گوشم هست بايد برم برای يک واحد گرافيک يا شهر ری مهمان شم يا وراميني ، کرجي ، علي اباد کتولي .....جايي

ترم پيش که برای واحد شمال ميخواستم مهماني بگيرم بعد از يک ماه و نيم لطف کردن و جواب دادن و منم مجبور شدم تو حذف اضافه اضطراری چند تا واحد ديگه بردارم که بشه بهم گفت دانشجو

مسخره هاااااا

 محرم هم اومد مثل هرسال

مثل هرسال تمام لباس فروشی ها يکهو پر ميشه از لباس سياه و همه لباس سياه مي پوشن رنگ شهر هم عوض ميشه ...ميشه رنگ سياه ....حتي رنگ ما ادمها  هم عوض ميشه

علم ها زنجير ها تبل های بزرگ ....که صدای ان گوش را کر ميکند .

وهمان هايي که تا ديروز شايد هزاران گناه ميکردند .....فرياد وا حسينا سر ميدهند و انچنان بر سر و روی خود مي کوبند که گويي از ياران صديق ان حضرت بوده اند .

و حال اگر امام حسين (ع) را انقدر دوست داريم ..چرا کمي نسبت به ايشان شناخت و معرفت پيدا نميکنيم ؟ چرا انقدر گناه ؟؟؟؟

اگر امام را دوست داريم چرا کمي متحول نميشيم ...چرا کمي تغيير پيدا نميکنيم .

من هر سال چشمهای حريص پسرکان را از دسته های عزاداری ميبينم که به دنبال چيزی هست و موهای اشفته دخترکان را ، که خود را به بهای يک نگاه مي فروشند يا شايد به خاطر امام حسين ؟؟؟ نميدانم ؟؟؟

من هرسال کساني را ميبينم که ميايند عزاداری که حلال و حرام را رعايت نميکنند ....حق خوری می کنند...حق يتيم را ميخورند ...بيت المال را در چشم بر هم زدني ميخورند و آبي هم رويش .........

چشماتو ببند.

 فکر کن تو صحرای کربلايي. سال 61 هجری. روز دهم محرم ( عاشورا  )

چشاتو ببند. ببين اگه اون جا باشی کدوم طرف وايسادی؟ لشکر عمر سعد يا سپاه امام حسين (ع)؟ اصلا کجا رات می دن؟ کجا بيشتر بهت مياد؟ مرد کدوم سپاهی؟ جراتشو داری بری جلوی سی هزار نفر وايسی و به امام بگی: مرگ نزد تو برای من از عسل شيرين تر است ؟ يا از ترس جونت بهونه می تراشی و در می ری؟ نکنه يه وقت به وعده ملک ری شمشير به روی امامت بکشی؟

چشاتو قشنگ وا کن.هرروز روز عاشورائه. ببين بين خير و شر کدوم رو انتخاب می کنی؟

هرسال رجب و شعبان و رمضان و محرم و صفر در حال گذر هستند .

بايد ديد از اين ماههاي زيبا و خدايي فقط صدای بلندی طبلش را دوست داريم .

يا ايا هيچ تغييری ميکنيم ؟؟؟                                                                    

حوصلم سر رفته بود گفتم بيام اينجا يکم چرت و پرت بنويسم و برم . اخه الان وقت استراحتمه . قربونش بشم 1  ماه مونده به امتحانها من همش قر ميزنم که چرا روز جای 24 ساعت 48 ساعت نيست که من به همه کارام برسم ....خلاصه که داريم خودمون رو ميکشيم تا درسها رو پاس کنيم ....خوندن سه تا درس تو روز ( يک دونه  ازمايشگاه شيمي تجزيه،  خوندن 10 صفحه از درس وزين اخلاق و شبها هم چند صفحه شيمي فيزيک بعلاوه کارهای خونه تا مامان بياد) ....فکر نکنم موقع کنکور هم اين ريختي درس ميخوندم و برنامه ريزی داشتم ...ولي به يه اصل رسيدم که ادم با برنامه ريزی ميتونه به خيلی از کارها برسه . تو اين چند روز هم مجبور به تبعيد اجباری از اتاق خودم به اتاق دادشم شدم ...ايشون دارن واسه کنکور درس ميخونن و تنها جايي که در خوندنشون مياد اتاق من بيچاره  هست و من هم در يک جنگ و دعوا و کلی فحش و فحش کاری مجبور به جمع کردن وسايلم از جمله کامپيوتر عزيزم شدم  و به اتاق طبقه بالا نقل مکان کردم . ولی اصلا عادت ندارم به اينجا ، تازه قرار هست تا کنکور وضع به همين منوال باشه ..

من اتاقم و ميخوامممممممممممممممممممممممم              

****************************

هميشه همين طور بوده ..

هر وقت که حميد از امريکا اومده يه مهموني داده و کل فاميل رو دور هم جمع کرده . فاميلی که روزمرگی برای اون حواسی نگذاشته که بخواد ازفاميلش ياد بکنه .

حميد پسر خاله بابا هست و اواسط دهه 60 به خاطر بورسی که دانشگاه شريف بهش داد ، رفت امريکا .  و بعد از گرفتن دکتراش همون جا موندگار شد  و الان شرکت کامپيوتری اينتل رو راه انداخته و ....

و شايد اين دور هم جمع شدن هرساله رو بايد مديون حميد باشيم ....

هرسال اوايل ژانويه که ميشه ، اون همراه با خانوادش ميان ايران  . خلاصه که کلي خوش ميگذره . گاهي باغ جهان بخش  ميريم و گاهي تالار نگاه  . همه فاميل رو دعوت ميکنه و همه هم ميان .

امسال هم مثل هر سال .

 همه اومده بودن . مهمونی قشنگی بود ، واسه مني که اصولا به ديد و باز ديدهای عيد توجه چندانی ندارم ، شايد اين بازديدی دوباره از فاميل باشه . اما نميدونم چرا من يه جورايي همش غمگين بودم . يعنی هميشه همين طورم تو اوج شادی عين اين خلا هي ميشينم و فکر ميکنم غم ميخورم  و  به اين فکر ميکنم ،  که چه قدر دوريم نسبت به همديگر و چه قدر غريبه . با اينکه فاميل هستيم . و اين غم انگيز ترين فکر دنياست .

اين مهمونی يه حسني هم که داره اينه که ادم متوجه تغييرات و گذشت زمان ميشه ....خطوطي که رو چهره ها افتاده اين رو ميگه . يا اين بچه های فينگيلی که هر سال به جمع ما اضافه ميشن ويا ادم هايي که ديگه نيستن و خيلی چيزهای ديگه....

*****************************

هميشه بهش گفتم . الان هم ميگم .

سعي کن جوری تصميم بگيری که وقتي 6 ماه ديگه به تصميمی که گرفتی نگاه کردی ، پشيمون نباشی

 . هميشه سعي کن از ديده اينده به تصميماتت فکر کني .

*****************************

 چرا تمام شعرای عاشقانه بچگيمون اين جور هست .

گل سرخ و سفيد ارغواني ....فراموشم نکن تا ميتواني

گل سرخ و سفيد ابی نميشه .....محبت از دلم خالی نميشه

امروز اين فائزه  ( خواهر کوچيکه ) با اين دفتر خاطراتش پدر ما رو دراورد که ابجی بيا يه شعر بگو من بنويسم . اخرش هم از همين گل باقالي هاي بالا نوشت

*****************************

اين هم روايتی از بلاگ:کامران نجف زاده

-تو چشم گذاشتی من قايم شدم/تو يکی ديگه رو پيدا کردی ....   

*****************************

جناب حميد رضا  لطف کردند و اسم وبلاگ ما را هم جزء بهترين يلدا نويسها گذاشته اند، راضي نبوديم ..لطف داريد شما         

مگه ميشه ادم به يلدا بازی دعوت بشه و اين دعوت رو قبول نکنه

با تشکر از دوست خوبم حميد رضاکه منم دعوت کرد و از بروز مشکلات عديده ای مثل عقده ای شدن من جلوگيری کرد . البته هر رازی رو هم که ادم نميتونه بگه ولي خوب تا اونجا که بتونيم درشت هاش رو جدا می کنيم .

خوب اينم ۵ تا چيزی که شما درباره من نمی دونيد

1. خيلي ها دوست دارن بدونن اسم واقعی من چی هست ؟

پس دوستان ، دخترخانمها و اقا پسر ها بشتابيد که الان می خوام اسم واقعيم رو بگم .

من فاطمه متولد تهران سال اخر شيمي محض ( البته به اميد خدا اگر بزارن وگرنه شايد کارمون به 9 يا 10 ترم هم بکشه با اينکه 17  واحد ديگه بيشتر ندارم )..دوستان خيالتون راحت شد . حالا مي تونيد يه نفس راحت بکشيد  .

2 .  راستی شما باغ مظفر رو ديديد ؟؟؟

ديديد که تو اين سريال چه قدر روي خوان و خوان زادگي و نام بعضي از خيابان ها مثل اختياريه و دو راهي قلهک و اين حرف ها بحث ميشه .

اين ها رو گفتم که بگم تو اين فک و فاميل من هم يه جورهايي يه همچين بحث هايي هست منتها از نوع ديگه اش .

مادر بزرگ من يعنی مامان بابای من ، دختر يکي ازملاکهای کاشان بوده  به نام ارباب رضا ...

اون زمانها کاشان چند ملاک داشته مثل ضابطی ها و نا صری ها و........... خلاصه بگذريم .

بعد پدر بزرگ من  يه ادم معمولی بوده اون زمان . البته خوب اونها هم اون زمان باغ داشتن منتها خوان و خوان زاده نبودن .

پدر بزرگ من يه دل نه و صد دل عاشق مامان بزرگم ميشه و خلاصه اينها با هم ازدواج می کنن . مامان بزرگ من دختر زيبايي بوده يعنی يه قيافه اروپايي داشته و خلاصه زن خيلي پر نفوذی بوده و هست  ................الغرض که اين اصالت خون مامان بزرگم دهن ما رو سرويس کرده..... فکر کنيد .....يه چيز تو مايه هاي باغ مظفر منتها کمرنگ تر از اون اينجا حاکم هست .

حالا اگه فاميل اين ها رو بخونه چی  ميشه ؟؟؟؟؟ ......... به جرم نشر اسرار خانوادگی متهم مي شم .

3 . من بايد اعتراف کنم که از دندون پزشکی فوق العاده ميترسم .يعنی هر وقت ميرم دندون پزشکي همين جور اشکام مياد و بعد فکر ميکنيد دکتره چي کار ميکنه ....

دکتر حسابي با هام دعوا ميکنه و بعدش هم کلي از مزاياي دندون پزشکی ميگه ...يادم مياد وقتي هفت ، هشت ساله بودم يک عدد چَک آبدار از دندون پزشک خانوادگيمون خوردم که باعث شد ديگه من پام رو اونجا نزارم .

4 . اينم بايد بگم که وقتي دانشگاه قبول شدم هيچ کس خوشحال نشد چون اول که دانشگاه  آزاد بود . دوم هم اينکه يه جاي خيلي پرتی بود همون شب که نتيچه ها رو اعلام کردن عمه ام واسه پسرش يه جشن گرفت ..ولي هيچ کس از قبول شدن من خوشحال نشد .

5. . سال چهارم دبستان هم که بودم با دوستام روزنامه هايي رو که اون موقع راجع به ساعت خوش می نوشت و آوردنش تو مدرسه قدغن بود رو رد و بدل می کرديم . اگه يادتون باشه اون زمان ساعت خوشي ها خيلی کشته مرده پيدا کرده بودن و منم جزء يکی از کشته مرده هاشون بودم .

6 . خوب نميشه 6 و7 و 8 هم داشته باشه به قول خورشيد خانم جماعت وبلاگ نويس دوست داره يه چيزی بشه و هي از خودش تعريف کنه ..

7. فکر کنم تنها ادمی هستم که نميتونم شماره مبايلم رو حفظ کنم از بس که شمارش هچل هفته ....اگر هم به کسی شماره ام رو دادم اشتباه دادم .....بعد طرف کلی زنگ زده و هی بهش گفتن اينجا اشتباهه و به فرداش من فهميدم که بله شماره رو اشتباه دادم . و کلي هم شرمنده شدم .

8 . نميدونم چرا بابام گاهي اوقات منو با اسم عمه ام صدا ميزنه   

 اسم عمه ام محبوبه  هست ولی اصولا ما هيچ شباهت ظاهری به هم نداريم جالبيش هم در اين هست که به اونم ميگه فاطمه     

حالا دوستای خوبم چشم مست ُ.  کاشانه دوست  . صدف سیاه .  ایرانی  . وحید   .  حامی. قاصدک مریم.Angel . تا گل هیچ.حزب جوانان زیر افتاب.mylives  .اریوبرزن .شبانگاهان . سعید شما هم به یلدا بازی دعوت شدید .